Link: http://www.youtube.com/watch?v=3K57Zjs6Xps

Last week, the Turkish press made much of a bible reportedly recovered from smugglers, supposedly 1500 years old, and now, fortunately, in the possession of the ethnographic museum of Ankara.

The language of the text is said to be Aramaic, the 'language of Jesus', and the text is tentatively identified as the Gospel of Barnabas -- and these two together, according to the news agency, would make for a very early witness to the Gospel of Barnabas' claim that Jesus himself predicted the coming of Mohammed, pointing to the latter as the true Messiah.

However, even with the few glimpses of the manuscript that are allowed so far, there is nothing that supports this hypothesis - even if one isn't convinced by the sound scholarship that has dated the Gospel of Barnabas to the late medieaval period (cf. http://en.wikipedia.org/wiki/Gospel_of_Barnabas).

The most important counter-evidence comes from the language and script that very obviously do not belong to the fifth or sixth century, but, as would be my guess, to the late nineteenth or early twentieth century at the earliest. That makes it all the more important to see what the text says, and at least one little piece is easily read by those of us who are used to reading modern Aramaic -- see the article posted to the Assyrian newsagency AINA: http://www.aina.org/news/2012022916569.htm. The authors correctly read the one sentence that occurs in all photo's and videos - probably because it containts the word "1500" .. The further text on the same page is difficult to read, except for the word "Amen" that concludes it. What is clearly readable is the following: 

b-shimmi-t maran payesh kthiwa aha kthawa `al idateh d-rabbane d-dayra `ellaya d-Ninwe, b-she(n)ta alpa w-hammesh ma d-maran

in English:

"in the name of the Lord this book was written by the hands of the monks of the Upper Monastery of Nineveh, in the year 1500 of our Lord."

While this at first sight would suggest that the book dates to the year 1500 (it certainly does NOT say 1500 years old), this is rather unlikely - not only because this type of modern Aramaic, though it did occur occassionally in older manuscripts, became popular only in the mid-nineteenth century, but also because it wasn't until this period that the East Syriac or Assyrian Christians started to date according to 'the year of our Lord' - in the year 1500 they used the Seleucid dating system (and thus would have written this year as the year 1811 of the Greeks (or, of Alexander)).

The question therefore remains if this is indeed a forgery intended to support an Islamic understanding of the history of Christianity, and thus the text indeed contain (parts of) the Gospel of Barnabas (which was rediscovered in Islamic circles in the early 20th c.) and which thus was translated into Modern Aramaic, or is it merely a copy of an old Syriac text that was written for internal Christian use in this same period? Only a full study of the text can bear this out, but several other characteristics make one think of something different from the usual Modern Aramaic or Syriac text of the period.

For one, as said, the dating is strange for this period, as is the attribution to a group of monks in a monastery - in this period manuscripts were always written by one person, who is mentioned by his full name.   

Second, though a reference to the 'Upper Monastery' of Nineveh (rather Mosul) is very common in older manuscripts, it always is done in a different way - referring to this monastery's liturgical and editorial contributions, rather than to its scribal activities.

Third, such a text (the 'colophon') would always be found at the end of manuscript, not at the beginning, as appears to be the case here. Again, an indication of an amateur scribe, to say the least.

Fourth, as was noted by the authors of the AINA article, the scribe's orthography is inconsistent (though not necessarily incorrect) and casual - thus, again, not that of an experienced clerical scribe (who certainly were around in the early 20th c.) 

Fifth, professional scribes would prefer to use the high-level Classical Syriac for texts such as this - a language, however, that few literate men or women in the early 20th century would have been able to actively handle.

Sixth, finally, the text has a strange look (darkened with golden-yellow lettering) that is uncommon in manuscripts of the time. A somewhat similar look has been attested in a few medieaval (Mongol period) manuscripts, and one may venture that the producer(s) of this text (and there seem to more around like this one) may have been aware of these -- copying the look to make this one look older. Or even more speculative: the darkening may function to cover an older text under this modern one ...

Let us wait and see what comes out of further study (if indeed the text will be made available to scholars - from the Vatican or from elswhere). In the meantime I would advise people not to pay the suggested 20 million Euros. And if the text does indeed belong to the twentieth century, I would happily contribute in trying to understand when, by whom, and why it was produced.

Link: http://vacatures.leidenuniv.nl/wetenschappelijk/12-012-phd-student-religious-studies.html

For the project Arabic and its alternatives (see previous posts) we are looking for two Ph.D.'s in the field of the modern history of the Middle East (more specifically - Iraq), with an interest in Jewish and Christian minorities and their language use -- one in the field of the Syriac Christians of North Iraq, the other concerning the Jews of Baghdad. Please see the Leiden University site for more details.

Link: https://studiegids.leidenuniv.nl/studies/show/1440/wereldgodsdiensten-christendom

Drie bachelorcolleges die voor dit voorjaar op de rol staan (vanaf week 6)

Geschiedenis van het christendom: Een brede inleiding in de geschiedenis van het wereldwijde christendom, in oost en west, noord en zuid, orthodox, katholiek, protestants en pinkster. Zie verder: https://studiegids.leidenuniv.nl/courses/show/27709/geschiedenis_van_het_christendom

Rituelen en symbolen van het christendom: hoe wordt dat wereldwijde christendom vormgegeven? In Nederland (op heel veel verschillende manieren) en daarbuiten? Zie verder: https://studiegids.leidenuniv.nl/courses/show/27973/rituelen_en_symbolen_van_het_christendom

Global Christianity: A closer look at global Christianity, focusing on the whens, wheres and whys of this huge diversity (Orthodox, Catholic, Protestant and Pentecostal) through the lens of their reprsentations on the world wide web. Just as important, the class analyzes current theories and methods in the study of global Christianity.
See: https://studiegids.leidenuniv.nl/courses/show/27974/werkcollege_wereldchristendom

Meld je aan via USIS en Blackboard (Leidse studenten), of eerst als toehoorder en daarna in ieder geval ook in Blackboard (http://hum.leidenuniv.nl/godsdienstwetenschappen/aanstaandestudenten/toehoorders-cursussen/toehoordersonderwijs/algemene-informatie.html)

Link: http://vacatures.leidenuniv.nl/wetenschappelijk/12-012-phd-student-religious-studies.html

Picture: Ceiling of the Church of Mary, Reginae Palaestinae, Deir Rafat, Israel

Last December, the Dutch Organization for Scientific Research decided to fund a research project that I submitted together with Dr. Karene Sanchez from the Leiden Centre for Linguistics (LUCL). The project plans to start in June, when, hopefully, two Ph.D. students (for the two Iraq case studies - Jews in Baghdad and Christians in North-Iraq) will have joined the team. Those interested in these positions are referred to the site of Leiden University referred to above. For a Dutch summary of the project, see the previous post.

For the time being, updates on the project will be posted via this weblog; a separate site will be created later this year.

Project summary 

This project aims to revisit the ways in which religious minorities in the Middle East participated in, contributed to, and opposed the Arab nationalism of the post-war years, when the British and French ruled the region via the Mandates. This period of societal modernization and competing nationalisms saw the emergence of new political structures that would define the Middle East for most of the twentieth century. While Arabic nationalism, predicated as it was on the Arabic language more than on Islam, was seen as a positive development by many Arabic-speaking Jews and Christians, others showed increasing uneasiness with its ramifications. This was more specifically the case among those non-Muslims that in addition to Arabic highly valued other languages, such as Syriac, Hebrew and Armenian, but also English and French. Would participation in Arab nationalism also imply giving up the allegiances symbolized by these languages?

Three case studies, into the Jews of Baghdad, the Syriac Christians of North Iraq and the Catholic Christians of Palestine, form the starting point of an inquiry into the linguistic practices and language ideologies of these religiously-defined minorities. How and why did they choose to use Arabic, and how and why did they prefer other languages? What was the role of religious elites, both local and foreign (such as missionaries) and how were their ideas picked up by others in the respective communities? How were these choices related to the strength of competing nationalisms (e.g., Zionist, Assyrian), to theological and ecclesial considerations (e.g., Catholic universalism versus Orthodox particularism?) and to global, local and regional alliances?

A more general analysis of the role of these non-Muslim minorities in the formative years of the Middle East will follow upon the study of these three particular cases. This in-depth analysis, informed by a network of international experts, expects to modify not only the sometimes all too straightforward accounts of Arab nationalism, but also the concept of religious and ethnic minorities itself, since language, in its practical and symbolic components, may well reflect a reality that blurs rather than underlines the seemingly sharp dividing lines between religious and national identities.

Link: http://hum.leiden.edu/lucl/organisation/members/sanchezk.html

Afgelopen december heeft de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek mij een subsidie toegekend om het onderstaande onderzoeksproject uit te gaan voeren. Ik zal dat gaan doen samen met dr. Karene Sanchez van het Leids Centrum voor Taalkunde (LUCL), een specialist op het gebied van de koloniale geschiedenis in het Midden-Oosten - zie de link hierboven. Binnenkort zullen advertenties verschijnen om twee promovendi aan het project toe te voegen, voor de twee case studies die Irak betreffen: de joodse gemeenschap in Bagdad en de Syrische christenen in Noord-Irak. Geinteresseerden wordt geadviseerd de vacaturesite van de Universiteit Leiden en de algemene site van Academic Transfer in de gaten te houden.

De komende maanden zal nieuws over dit project via dit weblog gepost worden, later dit jaar zal een eigen weblog worden aangemaakt.

Arabisch of iets anders? Joden en christenen in het moderne Midden-Oosten (1920-1950)  

De jaren na Eerste Wereldoorlog (1914-1918) waren cruciaal voor de vorming van de moderne Arabische staten in het Midden-Oosten. De voormalige Arabische provincies van het Osmaanse Rijk waren onder Brits en Frans mandaat gesteld in de veronderstelling dat deze koloniale machten de landen zou begeleiden naar onafhankelijkheid. Hoe die nieuwe staten eruit zouden komen te zien was echter onderwerp van felle discussies, met name over de inhoud en grenzen van het Arabisch nationalisme. In een nationalisme dat volgens vele betrokkenen vooral door de Arabische taal gedefinieerd was zouden niet-islamitische minderheden een belangrijke rol kunnen spelen, ja, daarmee zelfs hun minderheidspositie kunnen kwijtraken. Maar zowel binnen de kringen van de Arabische nationalisten (waaronder verschillende prominente christenen) als van de verschillende minderheden was deze prioritering van taal boven religie allerminst vanzelfsprekend. Dit leidde soms tot een impliciete gelijkstelling van ‘Arabisch’ met ‘islamitisch’, of, in pan-islamitische ideologieën, tot expliciete prioritering van religie boven taal. In beide gevallen werden daarmee joden en christenen opnieuw tot minderheid gemaakt, ondanks hun eventuele Arabischtaligheid. Maar ook de versie van Arabisch nationalisme die consequent vasthield aan de prioritering van taal was niet onproblematisch: daarmee werden niet alleen belangrijke islamitische groepen als de Koerden uitgesloten van staten als Syrië en Irak, maar ook religieuze minderheden die andere talen minstens zo hoog hielden als Arabisch, zoals de Armeense en Syrische christenen in Syrië en Irak en de groeiende Joodse gemeenschap in Palestina. Daarnaast waren er vele christenen die als gevolg van westerse educatie en verbondenheid met katholieke of protestantse kerken naast Arabisch, westerse talen als Frans en Engels als belangrijk deel van hun sociale en religieuze identiteit zagen.

Dit onderzoek zal deze tot nu toe nauwelijks onderzochte breuklijnen van het Arabisch nationalisme bestuderen aan de hand van drie minderheidsgroepen in de Britse Mandaatsgebieden: de Joden in Bagdad, de Syrische christenen in Noord-Irak en de katholieke christenen in Palestina. De grotendeels Arabischtalige joodse gemeenschap van Bagdad werd tussen 1920 en 1950 geconfronteerd met het groeiende belang van Hebreeuws enerzijds en de steeds moeizamere participatie in het Irakese Arabisch nationalisme anderzijds. De Syrische christenen in het noorden van Irak die naast Arabisch ook Syrisch spraken en schreven (meestal in een moderne variant), hadden te maken met een vergelijkbare spanning tussen Arabisch en Syrisch (‘Assyrisch’) nationalisme, die, meer dan in de joodse gemeenschap, langs denominationele lijnen binnen de gemeenschap uitgevochten werd. Hoewel bij deze twee groepen ook enige spanning tussen lokale oriëntaties en die op globale gemeenschappen (kerkelijk of politiek) zichtbaar werden, was deze bijzonder prominent bij de katholieke christenen in Palestina. Hun verwevenheid met katholieke opleidingsinstituten en de Roomskatholieke Kerk was zodanig dat hun participatie in het Arabisch nationalisme allerminst vanzelfsprekend was, ondanks het feit dat juist vele van de Arabisch-Palestijnse nationalisten op deze katholieke scholen hun vorming hadden ontvangen.

Uitgaande van een rijke hoeveelheid schriftelijke bronnen zoals archieven, kranten, boeken en pamfletten die uit deze periode bewaard zijn gebleven, zal dit onderzoek zich concentreren op zowel de praktijk van taalgebruik binnen deze gemeenschappen als op de ideologieën die ingezet werden om de eigen gemeenschappen te overtuigen van het belang van de ene of andere taal. In de tweede fase van het onderzoek zal vanuit de drie case studies een vergelijking worden gemaakt met gelijktijdige ontwikkelingen in de taalsituatie van andere religieuze minderheden waarnaar veelal al meer onderzoek is gedaan, zoals naar de Armeniërs in Syrië en de Maronieten in Libanon. Hierbij kunnen dan meteen ook eventuele verschillen tussen de Britse en Franse mandaatspolitiek met betrekking tot de religieuze minderheden aan de orde komen.

De belangrijkste inspiratiebron voor deze studie naar taal als cruciale locatie voor discussies over grenzen van religieuze en nationale gemeenschappen vormt het werk van Sheldon Pollock. Hij heeft in zijn studie van het Sanskrit laten zien dat keuzes in het domein van taal en in het domein van religie weliswaar nauw samenhangen, maar dat op veel meer verschillende en veel complexere manieren doen dan onderzoekers geneigd zijn aan te nemen. Soms helpt religie om een lokale gesproken taal tot belangrijkste geschreven en formele taal van een relatief kleine gemeenschap te maken, soms ondersteunt religie, na aanvankelijk verzet, de secularisering van wat begon als de heilige taal van een religie. Nog veel vaker lopen deze processen door elkaar heen, elkaar dan weer tegenwerkend dan weer versterkend. De religieus-talige situatie van het Midden-Oosten vormt bij uitstek een casus om de uitgangspunten van Pollock nader te testen. Hiermee zal deze studie ook bijdragen aan een beter begrip van wat modernisering in deze periode voor het Midden-Oosten betekende, onder meer omdat zowel de modernisering van zowel taal als religie vanuit in de lokale gemeenschappen werd geïnitieerd. Ten slotte zal deze studie naar taalgebruik en taalideologie bijdragen aan de ontmythologisering van schijnbaar heldere categorieën als ‘taal’, ‘ethniciteit’ en ‘religie,’ categorieën die in het Midden-Oosten en ook elders eenduidige groepsafbakeningen eerder bemoeilijken dan vergemakkelijken.

Voor een eerste korte publicatie over dit onderwerp, zie

Heleen Murre-van den Berg, "Het nieuwe Midden-Oosten: lappendeken of eenheidsworst? Historisch onderzoek naar de constructie van minderheden op basis van taal en religie," in Christel de Lange en Roos Mulder, Vijf continenten, vijf eeuwen: Vijf jaar geschiedbeoefening in het Kerkhistorisch Gezelschap S.S.S. (Leiden, 2011).